پاک‌سازی مجالس مقدس حسینی از پدیده‌ای بیگانه

برحسب | |زمان مطالعات : 23
پاک‌سازی مجالس مقدس حسینی از پدیده‌ای بیگانه
  • Post on Facebook
  • Share on WhatsApp
  • Share on Telegram
  • Twitter
  • Tumblr
  • Share on Pinterest
  • Share on Instagram
  • pdf
  • نسخه چاپي
  • save

پاک‌سازی مجالس مقدس حسینی از پدیده‌ای بیگانه

 

پدیده‌ای بیگانه به شعائر مقدس حسینی راه یافته است که در شریعت چیزی برای تصحیح و توجیه آن وجود ندارد؛ و آن، درآوردن پیراهن و نمایان کردن سینه و شکم هنگام سینه‌زنی، از روی اندوه و سوگواری برای مصیبت امام اباعبدالله الحسین (علیه‌السلام) است.

با وجود احترام ما به عشق و ارادتی که سوگواران مصیبت سیدالشهدا (علیه‌السلام) در دل دارند، اما این حالت، به‌ویژه با انتشار آن از طریق شبکه‌های ماهواره‌ای و کانال‌های ارتباطی و فضای مجازی، با حیا و ذوق عمومی ناسازگار است و موجب وارد شدن آسیب و خدشه به مذهب شریف می‌شود؛ همچنین راه‌هایی برای نفوذ شیطان و خواهش‌های نفسانی باز می‌کند.

مؤمنِ باحیا چنین کاری را حتی در خانه خود و در برابر خانواده‌اش انجام نمی‌دهد؛ پس چگونه ممکن است آن را در برابر مردم و در ملأ عام انجام دهد؟

اگر می‌دیدیم دیگران در مراسم‌های خود چنین کاری انجام می‌دهند، آن را زشت و ناپسند می‌شمردیم؛ پس چگونه آن را در شعائر مقدس حسینی می‌پذیریم؟

من دیدگاه‌های شماری از رؤسای هیئت‌ها، صاحبان مواکب حسینی و برگزارکنندگان مجالس عزاداری در شهر نجف اشرف و دیگر مناطق را جویا شدم؛ و آنان را نسبت به این پدیده ناراضی یافتم و همگی برای جلوگیری از آن جدیت و انگیزه داشتند. آنان تأکید می‌کنند که این پدیده به شکل کنونی، در مجالس و مراسم گذشتگان شناخته‌شده نبوده است.

با فرارسیدن ماه محرم الحرام و تجدید عزاداری برای مصیبت امام حسین (علیه‌السلام)، همان امامی که مدرسه آگاهی، بصیرت، اصلاح و پایداری بر حق است، از صاحبان مواکب حسینی، مجالس عزاداری، شرکت‌کنندگان در آن‌ها و نیز خوانندگان مراثی (روضه‌خوانان و مداحان) دعوت می‌کنیم که با قاطعیت برای مهار این پدیده و بستن راه‌های نفوذ شیطان و خواسته‌های نفس تلاش کنند؛ چرا که آنان با این کار، امام حسین (علیه‌السلام) را یاری می‌کنند و از سلامت این شعائر بزرگ و برکات و آثار ارزشمند آن پاسداری می‌نمایند.

و توفیق من جز به وسیله خداوند بلندمرتبه و بزرگ نیست؛ بر او توکل کرده‌ام و به سوی او بازمی‌گردم.

 

محمد الیعقوبی

۳۰ ذی‌الحجه ۱۴۴۷