شیخ علی یعقوبی
شیخ علی یعقوبی
ایشان فرزند بزرگ شیخ موسی می باشد و در نجف در منزل جدش در محله البراق بدنیا آمداین محله در اشعار برخی از شعرا بدان اشاره شده و آن بخاطر این است که این منطقه محل اجتماعات بزرگ شعرا و ادیبان و اندیشمندان از بلاد اسلامی بود از جمله کسانی که در اشعار خود به آن اشاره کرده سید محمد حبوبی ره می باشد که می گوید:
تزفُّ إليك مثل البرق عجلى من البيت الممجّدِ في (البراق)
جدش از متولد شدن این مولود بسیار مسرور گشت و میلاد او مصادف با عید غدیر سال 1368(1949) بود و برخی از شعرا تاریخ او را در قالب شعر در آوردند از جمله شیخ صالح قفطان که اینچنین سرود:
بشرى أبي موسى محمد علي بخير شبل للعلي مبجلّ
هنِّ به العليَّ قدراً جدَّه وازفف له لحن الهنا والغزلِ
يا طالب التاريخ في ميلاده ناد وأرخ (بالغدير يا علي)
او درس خود را در مدارس رسمی گذراند و وارد دانشکده اصول دین بغداد شد و از محضر اساتید با تجربه و سابقه درخشان آنجا در فقه و ادبیات و عقاید و تفسیر، بهره جست سپس بعد از آن به دانشکده هنر دانشگاه بغداد رفت و در سال 1987 م از آنجا فارغ التحصیل شد او از جوانان خوش نام و با اخلاق و با فضل کراده شرقیه بود – زمانی که پدرش از نجف خارج شد در کراده ساکن شد- و حتی در زمانی که امام جماعت مسجد محل آقا سید حسین فرزند سید هادی صدر برای مدتی ناپدید شد مردم او را به امامت جماعت انتخاب و به او اقتدا کردند و او در آن زمان فعالیتهای فرهنگی و تربیتی داشتند بنده در آن وقتها هنوز به سن بلوغ نرسیده بودم و خاطرم هست که در جلسات آنان شرکت می کردم و حتی کتاب داستان کودکان برایم می آورد.
ایشان در عید غدیر سال 1395 (1975) ازدواج کرد و بهمین مناسبت برخی از شعرا برای عرض تبریک تاریخ ازدواجش را به شعر در آوردند همانند سید عبدالستار حسنی که در شعر آورد:
زفاف علي فيه زُفَّت بشائر من السعد والإقبال للأب والجدِ
فتى لم يزل ينحو أباه جدَّه لنيل الأماني بالعزيمة والجدِ
رعى الله في عيد الغدير مؤرخاً علي بن موسى ذا المكارم والمجدِ
110+ 52+ 116+70+332+84= 1395
وشعر سید حسین هادی صدر اینچنین است:
علي بن موسى طاب في الناس محتداً فاكرم بمن ينميه للمجد محتد
فتى زانه الإيمان والبر والهدى فراحت سجاياه الكريمة تحمد
تعلقت الأمان بالشبل ثرة وكيف على غير الفتى الطهر تحمد
هتفتُ ودرب الحق أرخت (لا حب قران علي زاهرٌ ومخلدُ)
14+351+110+680= 1395
روس حوزوی را در تعطیلات تابستانی بصورت غیر رسمی از محضر مرحوم سید علی علوی که در سالهای 1970 و 71 در مسجد عبیدی بغداد تشکیل میشد فرا گرفت بنده هم با ایشان میرفتم و از فرزندان استادعلوی برخی از مقدمات دروس فقه و ادبیات را از آنان درس می گرفتم ایشان تا اواخر دهه هفتاد میلادی در کراده شرقیه بودند و در مناسبتها فعالیتهای خود را داشتند.
ایشان لباس روحانیت را در آخر سال 1990 بر تن کردند و پس از آن وارد دانشگاه نجف شدند در آن زمان رئیس این دانشگاه مرحوم آقای کلانتر بودند او بسیار به آقای کلانتر قرب پیدا کرد و مورد عنایت ایشان قرار گرفت و در امور اداری و آموزشی دانشگاه به ایشان کمک میکردند و این فعالیتها برخاسته از روحیه نوع دوستی ایشان بود و از رفع حوایج دیگران خیلی شاد می شدند و به این ویژگی معروف بودند و حتی در برخی موارد در این راه اذیت می شدند.
ایشان دروس سطح را در محضر برخی از فضلا و اساتید دانشگاه نجف گذراند و آقای کلانتر مدرک فارغ التحصیلی به ایشان دادند و بعد از آن به عنوان استاد در آنجا شروع به تدریس مقدمات کردند و نیز به او اجازه روایت دادند خود ایشان این اجازه را از آیت الله سیدعبدالعلی سبزواری و از شیخ آغا بزرگ طهرانی و آیت الله بهشتی دارند، این رابطه دوستانه میان او و آقای کلانتر بود تا اینکه ایشان دار فانی را وداع گفت او همراه تدریس به تربیت شاگردان پرداخت و کثیری از خطبا و فضلا و ائمه جماعات از محضر ایشان استفاده کردند و حضور این شاگردان در مراسم درگذشت ایشان و صحبت برخی از آنها در آن مراسم بهترین گواه بر این مساله بود ایشان درسهایش که با نکات و ظرافت و اخلاص و راستی همراه بود لذت خاصی به سخنانش میداد و کسانی که در محضر او می نشستند از صحبتهای او خسته نمیشدند لذا وفات او بر آشنایان سخت تمام شد و جای خالی او همیشه احساس می شد.
ایشان حدود 10 سال در مسجد مدینه منوره نجف اقامه نماز جماعت داشتند و در آنجا دروس فقه تشکیل میدادند و دروس اخلاق و موعظه که همراه با بیان معاملات خلاف شرع و نادرستی که در بین مردم رایج بود بر پا می کردند.
او در سال 1394(1974) به حج تمتع مشرف شدند و در سال 1415 (1995) به عمره رفتند و همراه پدربزرگش در سال 1965 به زیارت بیت المقدس رفتند و بارها هم به زیارت حرم حضرت زینب س مشرف شدند.
ایشان مشکلات زیادی را در بیست سال آخر عمرش تجربه کرد که به وفات او در روز جمعه 14 جمادی الاولی 1423 (2002.8.23) منتهی شد شیخ احمد نعمه خفاجی تاریخ وفات ایشان را به شعر در آورد و گفت:
مرّ طيف الأسى فراع الخوار فجرت من دمٍ دموع النواظر
قد فقدناك يا علي بن موسى أنت فرع من أصل أهل المفاخر
أرخ (العلم والتقى لعليٍ لك وجداً يا طاهراً وابن طاهر)
1423
ونیز شیخ حمید ناصری در چند بیتی تاریخ درگذشت او را مورد اشاره قرار داد:
ففقد أخيك ليس يهون حتماً فأنت كما منيتَ به منينا
فيا نجل الكرام رحلت أرّخ ( تعزينا لفقدك مثكلينا)
538+234+651= 1423
و همچنین برخی از شعرا به مناسبت درگذشت دردناک و ضایعه فقدان او را در قالب اشعاری آوردند از جمله عمویم استاد صادق یعقوبی وقتی که بعد از رحلت ایشان وارد منزل او شد و جای خالی ایشان و پدرش و جدش را احساس کرد این شعر را سرود:
أعليُّ قد جدّدتَ لي مذ غبتض فقد أبيك موسى
وأعدتَ ذكرى فقد جدِّ ـك وهو جرحٌ ليس يوسى
كانت وجوهكم بافق الفـ ـضل مشرقةً شموسا
غبتم فحلت نكبةٌ هياء تعتصر النفوسا
فبقيتُ وحدي لم أجد منكم جليساً أو أنيسا
دوست قدیمی از بین نمی رود و این همان چیزی است که آقای سید عبدالستار حسنی به مناسبت ارتحال ایشان سروده خود را با این جمله آغاز کرده بود و به ویژگیها اخلاقی او همانطور که 30 سال او را چنین دیدیم اشاره می کند و تاریخ وفات او را هم مورد اشاره قرار میدهد و این شعر رابرایم فرستاد:
من أفق أرباب الفضيلة كوكب حاق المحاق به ولم يتمهل
ومضى الحمام بمعرق في فضله زاكي النجار من (الطراز الأول)
من آل يعقوب الذين تبوؤا في العلم والإرشاد أكرم منزل
ان غاله ريب المنون فذكره باق بقاء فخاره المتأصل
من حقق الاجماع رفعة قدره وأتى بمنقول لها ومحصل
بجوار حامي الجار طاب مقيله وبجنة الفردوس قيل له انزل
وبه أتى قول المؤرخ (زا هياً بحمى إمام المتقين ثوى علي)
24+60+82+631+516+110=1423
دیگر اشعار را نمی آورم و آنها را نزد خود به رسم یادگاری محافظت می کنم و از ابراز احساس پاکشان نسبت به آن مرحوم کمال تشکر را دارم و از خداوند برای آنها اجر و ثواب را مسئلت دارم .